V i r g i l i u s

“Klee’nin ‘Angelus Novus’ adlı bir tablosu var. Bakışlarını ayıramadığı bir şeyden sanki uzaklaşıp gitmek üzere olan bir meleği tasvir ediyor: Gözleri faltaşı gibi, ağzı açık, kanatları gerilmiş. Tarih meleğinin görünüşü de ancak böyle olabilir, yüzü geçmişe çevrilmiş. Bize bir olaylar zinciri gibi görünenleri, o tek bir felaket olarak görür, yıkıntıları durmadan üstüste yığıp ayaklarının önüne fırlatan bir felaket. Biraz daha kalmak isterdi melek, ölüleri hayata döndürmek, kırık parçaları yeniden birleştirmek…Ama Cennet’ten kopup gelen bir fırtına kanatlarını öyle şiddetle yakalamıştır ki, bir daha kapayamaz onları. Yıkıntılar gözlerinin önünde göğe doğru yükselirken, fırtınayla birlikte çaresiz sırtını döndüğü geleceğe sürüklenir. İşte, ilerleme dediğimiz şey, bu fırtınadır.”

Okuduğunuz kitapta, yukarıdaki satırlara denk geldiğinizde altını çizer, yanına ‘Angelus Novus Tablosunu bul’ notunu düşersiniz, ilk fırsatta google’a resmi yazıp  aradığınızda da karşınızda uzaklardaki bir dostunuzun aynı pasajı alıntıladığını, Klee’nin resmini de bloguna koyduğunu görür, gülümsersiniz.

Dünya bu kadar küçük işte…